Fundacja na rzecz chorych
na stwardnienie rozsiane

NIP 894-29-86-057 KRS 0000338878

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies.

Informacje zapisane w ciasteczkach są wykorzystywane w celach statystycznych, analizy ruchu i zapisywania ustawień. Dalsze korzystanie z serwisu z włączonym zapisem cookies oznacza zgodę na ich używanie i zapisywanie ich w Twojej przeglądarce. W ustawieniach przeglądarki możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies.


 

Pomimo nieustających prac badawczych do dnia dzisiejszego nie wynaleziono leku na stwardnienie rozsiane. Cały czas niemożliwe jest trwałe zatrzymanie postępu choroby i cofnięcie zmian, które spowodowała.
Znanych jest natomiast wiele metod leczniczych, które wpływają na przebieg choroby, łagodzą jej skutki, pozwalają odzyskać (w pełni lub częściowo) funkcje utracone w wyniku tzw. rzutów choroby.

 

Do terapii modyfikujących przebieg choroby należą leki immunomodulujące - interferony, octan glatirameru, mitoksantron, natalizumab.
Leki te często zatrzymują rozwój niepełnosprawności, ale stosowanie ich nie prowadzi do wystąpienia trwałej remisji czy całkowitego zahamowania postępu choroby.
Obecnie większość leków z tej grupy jest w fazie badań dotyczących ich skuteczności oraz długofalowego działania. Największe nadzieje budzi fingolimod, w Polsce nierefundowany - ma nie tylko hamować rozwój choroby, ale również odbudowywać uszkodzoną mielinę, a zatem odwracać skutki choroby.

 
 

 

Poza leczeniem wpływającym na przebieg choroby stosuje się leki działające objawowo - zmniejszające napięcie i spastyczność mięśni (np. baklofen), zwalczające niedowłady, niezborność, drżenie, zawroty głowy, dysfunkcje seksualne, zespół zmęczenia itd. Leczenie objawów, poza farmakoterapią, to także rehabilitacja, fizjoterapia oraz psychoterapia.

 

 

Leki stosowane podczas rzutu choroby to najczęściej kortykosteroidy - ich zadaniem jest również immunosupresja tj. "tłumienie" działania układu odpornościowego w celu powstrzymania procesów zapalnych. To leczenie dotyczy głównie chorych z postacią rzutowo-remisyjną SM. Warunkiem wdrożenia leczenia jest rozpoznanie rzutu, czyli pojawienia się nowych lub nasilenia istniejących objawów neurologicznych, które pogarszają stan chorego. Leki te mają na celu skrócenie okresu niesprawności, ale nie mają wpływu na długofalowe rokowanie.