Katarzyna Piasecka

Mam na imię Katarzyna. Jestem mamą, żoną i osobą, która zawsze starała się prowadzić aktywne życie. Pracowałam, zajmowałam się domem, lubiłam spacery i bieganie. Nigdy nie przypuszczałam, że przyjdzie dzień, w którym będę musiała na nowo uczyć się chodzić.

W marcu 2026 roku przeszłam bardzo ciężki rzut MOGAD – rzadkiej choroby demielinizacyjnej ośrodkowego układu nerwowego, która może przebiegać podobnie do stwardnienia rozsianego. W wyniku rzutu doszło u mnie do niemal całkowitego paraliżu. Przez kilka miesięcy przebywałam w szpitalu, a później rozpoczęłam długą i wymagającą rehabilitację.

Początkowo poruszałam się na wózku inwalidzkim. Z czasem udało mi się przejść na balkonik, a następnie na laskę. Każdy z tych etapów wymagał ode mnie ogromnej pracy.

Nadal zmagam się z niedowładem lewej strony ciała, szczególnie lewej nogi i stopy, zaburzeniami równowagi, wzmożonym napięciem mięśniowym oraz bólem. Mam orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Jestem w trakcie dalszego leczenia i regularnej rehabilitacji. Ćwiczę chodzenie, równowagę i funkcję lewej stopy. Chciałabym odzyskać jak największą samodzielność, móc bezpiecznie chodzić po schodach i wrócić do pracy.

Rehabilitację rozpoczęłam już wcześniej i przez długi czas finansowałam ją samodzielnie. Niestety jej koszty, wraz z wydatkami na leki, potrzebne materiały medyczne i dojazdy, przekraczają obecnie moje możliwości finansowe.

Nie wiem, ile sprawności uda mi się jeszcze odzyskać, ale chcę wykorzystać każdą szansę, którą mam. Nie chcę stracić tego, co udało mi się już wypracować, ani ponownie wrócić na wózek inwalidzki.

Chcę iść dalej, a nie cofać się. Chcę wrócić do pracy i móc kiedyś powiedzieć: „Idę sama”.

Dziękuję każdej osobie, która zdecyduje się wesprzeć moje leczenie i rehabilitację, przekazując 1,5% podatku lub darowiznę. Każda forma pomocy daje mi możliwość dalszej pracy nad odzyskiwaniem sprawności. ❤️