Cześć. Jestem chorującą od 30 lat SM-ówką. Pomimo licznych fizycznych ograniczeń, nadal pełną życia niepoprawną optymistką, która bardzo nie chce poruszać się za pomocą wózka.

Cześć, na imię mam Kasia. Choruję na stwardnienie rozsiane.

Cześć! Od 1997 roku choruję na stwardnienie rozsiane.

POCHP i włóknienie płuc, gruźlica o której nie miałam pojęcia - wszystko zaczęło się w czasie pandemii a jak wiadomo dostęp do lekarzy był w tamtym czasie niemożliwy. W Polsce wyczerpały się już możliwości podleczenia Mnie. Nadzieję daje leczenie komórkami macierzystymi ale koszt leczenia jest ogromny i niestety zabieg nie jest wykonywany w Polsce dla chorób płuc.

Andrzej Gielniak, 48 lat. Od kilkunastu lat choruje na stwardnienie rozsiane. Aktywny na miarę możliwości

Choruję na stwardnienie rozsiane od 2006r. Jestem na wózku inwalidzkim. W tej chorobie potrzeba jak najwięcej rehabilitacji. Nie mogę już nic zrobić sam. Pomaga mi żona. Myje, ubiera, pomaga wstać i karmi.

Mam na imię Anna. W lipcu 2025 padła diagnoza TOCZEŃ RUMIENIOWATY UKŁADOWY, było źle. Lekarze podjęli wyzwanie . Obecnie korzystam z leczenia biologicznego.

Mam na imię Marek, od lat walczę ze stwardnieniem rozsianym.
Diagnoza : stwardnienie rozsiane rzutowo- remisyjne. Każdy dzień to walka o sprawność, którą mogę wygrać dzięki leczeniu i rehabilitacji.

Uległem poważnemu wypadkowi w dniu 11 października 2025 r. w parku trampolin.. W wyniku zwichnięcia kręgosłupa w odcinku szyjnym, doszło do uszkodzenia rdzenia kręgowego. Konsekwencją urazu jest porażenie trzech kończyn oraz niedowład lewej ręki.
Celem zbiórki jest sfinansowanie intensywnej rehabilitacji komercyjnej oraz specjalistycznych turnusów rehabilitacyjnych, mających na celu dalszą poprawę sprawności funkcjonalnej oraz zwiększenie mojej samodzielności.