Fundację Dobro Powraca tworzą tysiące Podopiecznych.Nie wszyscy Podopieczni mają swoje profile na stronie internetowej. Chcesz dodać swój profil? Wypełnij formularz i zyskaj swoją spersonalizowaną przestrzeń w Internecie! Pozwól Darczyńcom poznać swoją historię.
Wyszukaj po nazwisku Podopiecznego lub numerze subkonta Podopiecznego
Cześć :) Na imię mam Adam, w wieku 25 pierwsze objawy, diagnoza SM w 2013.
Zdecydowałem się na założenie profilu, aby każdy kto ma ochotę mógł mnie wspomóc w przygodzie z SM miał taką możliwość.
Dziękuję, że tu jesteś :)
Nazywam się Magdalena Fabiniak, mam 48 lat. Moje życie znacząco różni się od życia osoby zdrowej, bo "SM to choroba o tysiącu twarzach", mam dni lepsze i gorsze - rzadko normalne. Zaburzenia czucia, ruchu, równowagi, widzenia, mowy, przewlekłe zmęczenie i ból - to codzienność.
Witam serdecznie wszystkich bardzo proszę o pomoc którą bardzo potrzebuje na leki na serce, ponieważ nie są refundowane za każdą pomoc będę bardzo wdzięczna 🙏🙏🙏Bóg zapłać !
Witam! Nazywam się Beata, mam 51 lat. Od 20 lat choruję na Stwardnienie Rozsiane. Należę do Fundacji "Dobro Powraca" od 2016 roku. Pieniążki zebrane z wpłacanych przez Państwa datków oraz 1,5% podatku przeznaczam na intensywną rehabilitację oraz lekarstwa.
„To nie rzeczy nas smucą, ale to, jak je widzimy” – w tym zdaniu, które w I w. wypowiedział Epiktet, była tylko filozofia.
Dziś jest w nim też wiedza o neurofizjologii mózgu.
Sandra, 22 lata, urodzona w Kielcach. Stwierdzone MIZS od 3 roku życia. Zajęte stawy kolanowe, barkowe, kostki oraz mięśnie łydek. MIZS, to przewlekły proces zapalny, uszkadza chrząstkę stawową, nasady kostne oraz powoduje powikłania pozastawowe. Sandra jest po artroskopii lewego stawu kolanowego oraz radiosynowektomii lewego stawu kolanowego. Miała kilkadziesiąt punkcji stawów. Leczona od sterydów i Arechiny po Methothrexat. Stwierdzona jest również osteopenia.
Nazywam się Ewa Kuras. Diagnoza SM, została potwierdzona przez lekarza 11.09.2001 w dniu zamachu na W.T.C.
SM to niestety wielokrotnie bezwzględna dla mnie i moich najbliższych choroba, która pozbawiła mnie wielu umiejętności, a także wartości, momentami nawet sensu życia, sprawności, obdarzając w zamian bolesną i niejednokrotnie ciężką do wytrzymania spastyką, niedowładem dolnych kończyn i lewej kończyny górnej oraz bezduszną opieką nad chorym w naszym kraju, pozbawiając chociażby możliwości udziału w programie ze względu na niespełnienie dwóch kryteriów, po pierwsze wieku (wówczas 51 lat) oraz faktu, że nie przejdę samodzielnie 100m.
