...Pewnego dnia zaczęłam tracić wzrok, a potem jeszcze zachorowałam na SM. Stwardnienie rozsiane pozostanie ze mną już do końca życia, stopniowo odbierając sprawność, ale na razie znowu chodzę i (po przeszczepie rogówki) stopniowo odzyskuję wzrok. Bo stać mnie na leczenie i rehabilitację dzięki przekazywanym na mój cel 1%.

Nazywam się Iracema Szkolnicka. Mieszkam we Wrocławiu. Choruję na stwardnienie rozsiane od 2001 roku. Moja choroba przebiega rzutami, z każdym rzutem mój stan się pogarszał.
Obecnie poruszam się na wózku inwalidzkim w obrębie mieszkania. Wymagam całodobowej opieki.

Miałam mnóstwo marzeń i planów na przyszłość. Pracę, w której poprzez niesienie pomocy innym realizowałam swoją pasję. Niestety na mojej drodze stanęła 5 lat temu szokująca diagnoza SM. Stwardnienie rozsiane jest na razie nieuleczalne, więc teraz sama jestem zmuszona prosić o pomoc

Nazywam się Marcin Skorupa mam 49 lat i od 13 lat choruję na SM.

W chwili obecnej ne chodzę i poruszam się na wózku przy pomocy osób trzecich , potrzebuję opieki całodobowej .
Mam zapalenie nerwu pozagałkowego i nie widzę w 65 %

Walczę ze stwardnieniem rozsianym. Choruje na ukrytą niepełnosprawność, ponieważ mojego cierpienia nie widać.

Cześć. Mam na imię Kamila. Mam 18 lat. Uczę się w technikum na kierunku informatyka. W 2019 roku dowiedziałam się, że choruję na SM. Wszystko zaczęło się 25 grudnia. Obudziłam się przerażona, że straciłam wzrok. Moje prawo oko przestało dobrze funkcjonować, praktycznie nic nie widziałam. Z tego powodu trafiłam do szpitala, gdzie zdiagnozowano u mnie SM.

Mąż i ojciec trzech synów (cztery, sześć i dziesięć lat).
Mieszkamy w Krakowie. Mam 40 lat.
Choruję już od 20 lat.

Nazywam się Anna Paliga w Dniu Kobiet 08.03.2008r. potwierdzono u mnie diagnozę Stwardnienie Rozsiane. To nieuleczalna i przewlekła choroba. Studiowałam Pedagogikę – praca socjalna. Musiałam przeorganizować i dostosować moje życiowe plany do nowych ograniczeń.

Cześć. Mam na imię Kasia. Mam 35 lat. Mieszkam w Białymstoku. Od 16. roku życia choruję na stwardnienie rozsiane. Jak sobie z tym radzę? Najlepiej jak potrafię, choć wychodzi różnie. Plany na życie? Nie mam ich. Jeden rok to okres, do którego mogę się odnieść, myśląc o czymś takim jak „plany”.