Cześć! Mam na imię Mariola. Od 25 lat choruję na stwardnienie rozsiane. Za mną lata rzutów, prób klinicznych, zmienianych terapii i ciężkiej codziennej rehabilitacji. Bywało bardzo trudno, czasem brakowało sił, ale wciąż walczę o sprawność i samodzielność. Choroba wiele mi odebrała, ale nie odebrała nadziei.

Witam!🙂Od kilku lat choruję na stwardnienie rozsiane pierwotnie postępujące.

Mam na imię Julia, mam 25 lat. Rok temu zdiagnozowano u mnie mikroskopowe zapalenie jelita grubego w postaci limfocytarnej – przewlekłą chorobę zapalną, która znacząco wpłynęła na moje codzienne życie.

Mam na imię Robert. W 2021 r. w wieku 54 lat przeszedłem rozległy niedokrwienny udar mózgu. Straciłem władzę nad lewą stroną ciała. Przeszedłem operację udrożnienia tętnicy szyjnej. Do tego doszła padaczka poudarowa i depresja.

Dobro, Szczęście i Miłość mnoży się, kiedy się nimi dzieli. Wierzę, że choroba nie musi definiować całego życia. Ale niestety – generuje koszty, których nie da się ominąć. Na cukrzycę zachorowałam w 1993 roku. To były inne czasy – wyparzanie strzykawek, glukometry wielkości cegły, brak nowoczesnych technologii. Od dziecka musiałam być silna i dzielna. Codziennie.

Jestem Michalina, w grudniu skończyłam roczek. Od urodzenia mówią na mnie mała wojowniczka, dużo przeszłam, ale udało się i rozwijam się prawidłowo, niestety około 10 miesiąca lekarze stwierdzili u mnie padaczkę.
Jeżeli możesz, przekaż swoje 1.5% podatku, to pomoże mi w dalszej walce z chorobą.
Dziękuję
Misia :)

Cześć! Jestem Karolina mam 29 lat 🙂 Niedawno dowiedziałam się, że choruję na Stwardnienie Rozsiane. Mam coraz większe trudności w poruszaniu się. Nie tracę wiary i z determinacją walczę o każdy krok. Przekazując mi swój 1,5% podatku, stajecie się częścią mojej walki o zdrowie i samodzielność.

Na fibromialgię choruję od 7 lat. Rzadko wychodzę z domu, leki nie działają na ten rodzaj bólu i sztywność ciała. Trochę ulgi przynosi mi prywatna rehabilitacja.

Każda choroba, niedomaganie jest dla człowieka wyzwaniem. W przypadku chorób przewlekłych trzeba w sobie wciąż na nowo szukać siły. Kolejne rzuty choroby konfrontują nas z koniecznością pracy ponownie od początku i lękiem czy i tym razem - wewnętrzna mobilizacja wszystkich swoich zasobów przyniesie efekt i przywróci utracone lub osłabione funkcje.