Jestem osobą niedowidzącą. Mieszkam w Toruniu. Jestem inwalidką I grupy że względu na wzrok. Kocham zwierzęta, mam psa o imieniu Dydek. To mój najlepszy przyjaciel

Mam na imię Cyprian. Zmagam się z różnymi zaburzeniami neurorozwojowymi: ASD (spektrum autyzmu), ADHD, zaburzenia integracji SI (na wielu płaszczyznach) oraz CAPD (centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego).
Z pozoru niewielkie trudności powodują, że często nie rozumiem otaczającego mnie świata i ludzi. Trudność sprawia mi nawet nawiązanie przyjaźni. Aby móc lepiej funkcjonować potrzebuje wielu terapii i zajęć wspierających, które pozwolą mi w przyszłości być bardziej samodzielnym.

Mam na imię Andrzej, w 2005 roku zdiagnozowano u mnie stwardnienie rozsiane.

Moje motto: Nigdy się nie poddawaj. Mam na imię Ewa. Od diagnozy SM właśnie minęło 15 lat.

Mam na imię Helena i mam 9 lat. Jestem uśmiechniętą oraz pogodną dziewczynką. W wieku 3 lat zdiagnozowano u mnie AUTYZM wczesnodziecięcy, nie mówię. Dzięki wsparciu specjalistów mam szansę zrozumieć otaczający mnie świat.

Mam na imię Tomek i od 2003 r. poruszam się na wózku inwalidzkim. Jestem po wypadku, w skutek którego doznałem złamania kręgosłupa w odcinku szyjnym i uszkodzenia rdzenia kręgowego.

Jestem młodą osobą, która rok temu obroniła się na studiach, pełną energii na rozwój, ale której również rok temu świat zawalił się wraz z usłyszeniem diagnozy. Od tamtej pory prócz walki z chorobą walczę również ze zdrowiem psychicznym i próbuje uczyć się funkcjonować w nowej dla mnie rzeczywistości.

Joanna Maniara – moja historia.
Mam na imię Joanna, mam 36 lat. Od 2019 roku choruję na stwardnienie rozsiane. Początkowo zmiany były bardzo delikatne i przez pierwsze cztery lata choroba przebiegała niemal bezobjawowo. Niestety, od dwóch lat pojawiło się zaostrzenie, które sprawia, że mam problemy z dłuższym poruszaniem się.

Mój synek Franek ma 6 lat i wciąż nie mówi…
Codziennie walczymy o to, by otworzył się na świat, by zaczął cieszyć się dzieciństwem jak inne dzieci.
Jedyną szansą jest specjalistyczny turnus rehabilitacyjny w Zabajce, którego koszt to ponad 20 tysięcy złotych.
Proszę o pomoc – każda złotówka i każde udostępnienie przybliża nas do tego, by Franek mógł kiedyś powiedzieć: Mamo, kocham Cię 💚