Mam na imię Joanna (46 lat). W wieku 42 lat zdiagnozowano u mnie Parkinsonizm atypowy, to grupa rzadkich, postępujących chorób neurologicznych, które powodują zaburzenia ruchowe podobne do choroby Parkinsona, ale mają cięższy przebieg i słabą odpowiedź na leczenie dopaminergiczne. Często towarzyszą mu objawy pozaruchowe, takie jak zaburzenia autonomiczne, omdlenia, problemy z pęcherzem, równowagą, mową i połykaniem. Choroba ta ma charakter nieuleczalny i prowadzi do stopniowej utraty samodzielności.

Mam na imię Grzegorz. Jeszcze kilka lat temu prowadziłem bardzo aktywne życie. Pracowałem jako kierowca zawodowy samochodu ciężarowego, kochałem ruch i wolność — jeździłem na rowerze, motocyklem, chodziłem po górach. Byłem osobą samodzielną i pełną energii.

Choruję na stwardnienie rozsiane.

Nazywam się Teresa Zabłocka i jestem podopieczną Fundacji Dobro Powraca. Jestem osobą po udarze, do którego doszło podczas operacji usunięcia wola nawrotowego. Po zabiegu straciłam mowę i możliwość samodzielnego poruszania się.

Nazywam się Walentyna, choruje na SM, zależy mi na ciągłej rehabilitacji.

Alan, 10 lat, to wesoły chłopiec w spektrum autyzmu, który z radością odkrywa świat dźwięków dzwonów. Na co dzień zmaga się z trudnościami w relacjach społecznych oraz depresją dziecięcą. Regularne terapie i leczenie psychiatryczne są dla niego bardzo ważnym wsparciem.

Zaraz po ukończeniu 30 lat otrzymałam diagnozę - Zespół Devica. Jest to choroba neurologiczna o agresywnym przebiegu, która zaatakowała moje nerwy wzrokowe i rdzeń kręgowy. Mam nieodwracalne uszkodzenie nerwów wzrokowych obu oczu, liczne i rozległe zmiany w rdzeniu kręgowym, które powodują ból i problemy w codziennym funkcjonowaniu. Dodatkowo rozszerzona diagnostyka ujawniła kolejne schorzenie - wadę serca znacznego stopnia.

Mam na imię Krysia. Jestem seniorką, która przez całe życie kochała ruch i pracę własnych rąk. Moją największą pasją, wytchnieniem i sposobem na życie od zawsze było rękodzieło. Kocham szyć, haftować i tworzyć na szydełku. W każdą wykonaną rzecz wkładałam serce i precyzję. Niestety, od pewnego czasu moja codzienność wygląda zupełnie inaczej, a dłonie, które kiedyś tworzyły cuda, dziś stają się moim największym więzieniem.

W przeddzień Wigilii 2024 roku Szymon uległ wypadkowi, w którym odniósł mnóstwo obrażeń wewnętrznych, a przede wszystkim poważnego urazu głowy. Wraca do zdrowia w prywatnym ośrodku rehabilitacyjnym. Z pobytem w tym ośrodku wiążemy dużo nadziei, bo widzimy, że Szymon nawiązuje kontakt wzrokowy i okazuje emocje.